Właściwie zakładając tego bloga, nie sądziłam, że zostanę tu tak długo. 

Kto by pomyślał, że prawie całe trzy lata:)

A teraz potrzebuję nowej internetowej przestrzeni,

która może będzie trochę bardziej anonimowa:)

Za kilka dni prześlę moim znajomym nowy link. 

Ponieważ nie zmieniam serwisu (bo tu mnie nie zbanują), 

osoby z ownloga, które zaglądały na mojego bloga,

w końcu pewnie na mnie trafią :)

Zresztą, jak ktoś chce, to mogę przesłać nowy adres na maila. 

Wesołego Kosmosu! 

Jonathan Gurvit dla MTV, ten pan jest genialny. 

http://be.net/JonathanGurvit

Według mnie kampania jest śmieszna i mało estetyczna, te nienaturalne pozy.

Chyba nie o to chodziło. 

Muszę zapytać moich kolegów, co myślą o tej reklamie ;) 

I czy Beckham przekonał ich do zakupów w H&M. 

Ja rozumiem, taki David: 

Chociaż nie ukrywajmy, widać, że on już stary jest ;)

a tak swoją drogą. 

Jak przewidziałam, w internecie namnożyło się pełno kotów w pustych mieszkaniach. 

Nie, nie jestem hejterem.

Nie lubię sprowadzania pewnych rzeczy do banału.

 

Chociaż... a może by tak cytat z tego wiersza:

prawie.po.sesji 

moja.nowa.internetowa.przestrzeń.właśnie.się.tworzy

Ale nie znikam.

Zmieniam adres.

     Siedzę na ławce. W moim ulubionym parku. Słońce mocno świeci, a ja jak zwykle zapomniałam okularów przeciwsłonecznych. To nic. Siedzę na ławce, a obok Charles Bukowski. Opowiada mi historie swojego życia. Pod ławką leżą moje  trampki. A ja siedzę bez butów i opalam stopy. Przede mną jest aleja, tuż za nią kolory w kształcie kwiatów i krzewów.W mojej wielkiej torbie śpi aparat. Bo czasami mówię do Charlesa, żeby się zamknął. Wyjmuję wtedy aparat i robię zdjęcia temu wszystkiemu, co jest tak niezaprzeczalnie-ale- urzekająco leniwe. Nie ruszam się z ławki. Obserwuję. Czytam. Odpoczywam. I te słońce... dziwne, że nie boli mnie od niego głowa. Zamykam oczy. Słyszę śpiew ptaków, rozmowy ludzi... i coś jeszcze... zaraz... to dźwięk, który wydaje to dziwne urządzenie do kasowania biletów w pociągu. Hm... i jeszcze jakiś donośny głos. Ktoś krzyczy, że zamarznie. Jak? Przecież jest upał... 

Otwieram oczy. Zdejmuję kaptur. Jest zimno. Przejmująco zimno. A, no tak. Jest mroźny ranek. Jestem w pociągu do Warszawy. W pociągu nie ma ogrzewania. Wokół mnie ludzie trzęsą się z zimna. Ja mam szczęście, przez przypadek mam dwie kurtki (no nie, że na sobie). Mogę się schować, chociaż zimno mi w stopy.

Tak więc Warszawę dzisiaj rano przywitałam ze zmarzniętymi palcami u nóg. 

Warszawa przywitała mnie natomiast wiosennym światłem, i spaghetti z cukinią w lodówce.   

Życzę sobie: wiosennej ławki w parku 

A Wam nie życzę: podróży polską koleją w zimie :)

         Przymiotniki to ZŁO.